واتوره

عضوی پیگیر تر از معده تو بدن داریم؟ کلا در حال فضولی کردن ؛ نشان دادن واکنش و آلارم دادن هستش!

به تو چه من با اهل و عیالم قهرم، قسطامو ندادم و عقب افتاده، انتخابات و باختم ، بی‌پولم، پروژه های کاریم و هی به تعویق میندازم و تو باتلاق گیر افتادم وبدبخت شدم... سرت به کار خودت باشه دیگه حروم‌زاده!

هیچ‌کس مجبور نیست بچه‌های زورگو، خودخواه، گستاخ و لوسِ شما رو که با عنوان «بچه‌های بااعتمادبه‌نفس و آزاد» به جامعه تحمیل‌شون می‌کنید، تحمل کنه.
آدم تربیت کردن یک هنره. اگه از عهده تربیت فرزند برنمیاید، بچه‌دار نشید و شخصیت‌های افتضاح خودتون رو به نسل بعد منتقل نکنید...

خیلی مسافر اومده...خیلی!

وضعییت افتضاحه... هوا گرمه... ترافیک کلافه کننده شده! به لطف اپلیکشن هایِ ویز و نشان و بلد؛ حتی مسافرا کوچه پس کوچه هم یاد گرفتن و تردد در این مسیرها هم سخت و مشکل شده! امروز تو کوچه یه خانمی که مسافر بود زد به یک عابر اونم مسافر بود البته  و الحمدالله که بخیر گذشت!

نصیحت نوشت: جدیدا خیلی بی اعصابم شدن... آقاجان تو شهری که غریبی ؛ حداقل کُلفت بازی در نیار چون ممکنه لختت کنند و  به هفت روش سامورایی مورد تجاوز قرار بگیری! 

کاش هر موقعی که گشنه‌ام بود غذا جلوم ظاهر می‌شد...

دلم از این چیزها میخوادش...

پ.ن: عجب تابستون بی‌کیفیتی...

نه تنها طلایی نشد! بلکه سیاه و کذایی تموم شد...

حیف که اهل مشروب نیستم... وگرنه اینقدر میخوردم و سیاه مست میشدم تا  سرم داغ بشه غم و غصه هام و از یاد ببرم...

۲۳ تا کامنت خصوصی داشتم... کلی هم تو گفتمان جویای احوالم  و اتفاقات  امروز شدید!

چقدر شما خوبید آخه؟ بی نظیرید... دوستون دارم!

 خدا همه ی شما رو برا واتوره حفظ کنه...

هر کاری کنم به هر حال بازم شب می‌شه و با خودم تنها می‌شم... دارم به گوه خوری بعضی ها فکر میکنم زورم به اونا نرسید لذا با خودم درگیر شدم!

ساعت ۱:۲۰ دقیقه شب دارم با خودم کشتی می‌گیرم و زیر یه خم خودمو می‌گیرم!

بیخیال...

شد شد نشد می‌رم تتوی رعد و برق می‌زنم مثل زندگیم تو پوستمم برینم...

پ.ن: این گیف یه کم‌منشوری نیست؟ خوب دقت کن! منحرفم خودتی😁

 تو این هیاهو  و گرما و شلوغی یه لحظه بریدم از همه فرار کردم اومدم یه گوشه ایی  تنهایی تو ماشین لم دادم و کولر آخرین شماره زدم و اومدم بلاگیگس...

الان سرم گیجه و مغزم کار نمیکنه برا نوشتن‌...فقط به عنوان توجه کن!

+عنوان و برا این نوشتم:  همکارم  در حال گیلاس خوردن بود؛ من خیلی بینمکانه جُک کوتاه مذکور  رو تعریف کردم ؛ یهویی صفر تا صد خنده ش انفجاری شد و نزدیک بود خفه بشه  و هسته ی گیلاس تو گلوش گیر کرد... اول سرخ شد بعد بنفش بعد سیاه دیدم اوضاع خیطه از بس زدم پشتش که گیلاس با متعلقات معده ش زد بیرون و نامبرده  بحمدالله از مرگِ حتمی نجات پیدا کرد و زنده س  خوشبختانه!

خب شما تعریف کنید چه خبرااا؟

راستش به نظرم کل زندگی در مورد جسارته...
جسارت تجربه کردن، جسارت تغییر دادن همه چیز برای رسیدن به شرایط، روزها و آدم‌های بهتر، جسارت عاشق شدن، جسارت شکست خوردن، جسارت دوباره بلند شدن، جسارت زیر میز زدن و عصیان کردن.
این جسارته که به زنده بودن معنای زندگی میده...

پ.ن: ماساژ لازمم ؛ از خستگی زیاد خوابم نمی بره...

وای خستم... داغونم... پراسترسم...سردرد دارم... اینقدر این روزها با تلفن و حضوری فَک میزنم ؛ چونم درد گرفته‌ و از مدار اصلی خارج شده...

آخه ته تغاری خونه نباید لیدر باشه ! من باید یه گوشه بنشینم دوغم و بنوشم و همه بادم بزنن ولی بالعکس شده وارد بازی بزرگ و کثیفی شدم... انتظار نداشتم همه چی اینقدر غیر معمول باشه ولی خب شده دیگه باید ادامه داد تا رسیدن به هدف مورد نظر!

خوابم میاد کل روزم شده همراهی داداشم... از صبح رفتم تازه رسیدم خونه و الان با یک وضع منشوری رو تختم خوابیدم... قبلا  جمله ی کلیشه ایی میگفتند : هیچ کجا خونه ی آدم نمیشه... الان باید عرض کنم هیچ کجا تخت خودِ آدم نمیشه...

دعا کنید سه شنبه ۲۰ مرداد بزنیم تو دهن استکبار جهانی و داخلی تا پیروز بشیم!

تو این روزهای پر از تنش و پر از برنامه های کاری و ملاقات های لابی طوری ؛  آلارم بیدار باش پی در پی زنگ میخوره و اینجوری کلافه از خواب برمی خیزم!

پناه بر خدا...

بقول گیلکا با این *سَند و سال*ps4 بازی میکنم اونم چی؟ مردعنکبوتی! ولی خب اینقدر حرصی بودم دیشب تا ساعت ۳:۳۰ شب بازی کردم ...

 خودم و در قالب مرد عنکبوتی دیدم و کل اراذل و اوباش شهر رو بفاک و بخاک آشنا کردم!

پ.ن:راستی بچه ها چرا عنِ کبود داریم ولی شاشِ کبود نداریم!؟؟ (مثلا من بانمکم)

زن حسابی ۳ روز  بخاطر سفارشات کلا نیستی!

منم که نیستم!

بچه ها که دائما تنهان...

دعوای الانت و اعصاب خوردیت برا چیه واقعا!

من معمولا  تو دعوا باهاش سایلنتم...

 ولی امشب دیگه اعصابم شیری بود و با حرفاش شیری ترم شد ... لذا هر چی تو دلم بود و بهش گفتم!

واتوره از کوره در رفت! الانم طرف آبغوره گرفته... ایشه!

زندگی کارمندی بیشتر از آن که به استعداد ربط داشته باشه؛ بیشتر به این بستگی داره چقدر بتونی مزخرفات را تحمل کنی؛ اگر دوام بیاری؛ آن وقت تو را"مناسبِ کار" می دانند...

+گاهی وقتها میشنوم که بعضی دوستان میگن: خوش به حالت کارمندی و مشکلی نداری!

 این و با تمام وجود عرض میکنم : هیچ وقت حسرت زندگی یک کارمند رو نخورید! و اگر هنوز وارد این عرصه نشدی برادرانه توصیه میکنم یه خط قرمز دور کارمندی بکش... 

کلا کار کردن برای شرکت خصوصی و دولتی مسخره ست ؛ خوش بحال اونی که مدیریت کار و بارِ خودشو داره...اگر توانمدی و باهوش و با استعدادی حتما دنبال حرفه ی خودت باش... چون قطعا به مراتب از یک کارمند جلوتری و موفق خواهی شد!

واقعا امروز خیلی هوا ناجور گرمه!

این نکته رو به همکار گرامی گفتم: زیر باد کولر نشسته بود و با موبایلش مشغول بود ؛ بنده هم از بیرون وارد شدم و گفتم : فلانی خیلی گرمه ها خیلی!

گفت: منم که همیشه ی خدا هاتِ هاتم  خیلی سخته!

گفتم: چه ربطی داره(به لحن پریناز ایزدیار)

گفت: تو بچه ایی اینا رو نمیفهمی... وی متولد ۱۳۵۲ می باشد... این دهه ی پنجاهی ها هم یه جور عجیبی تباه شدن بخدا... 🥴

این چهره و این اشک ها رو که دیدم اذییت شدم...

میشناسی دیگه؟ 

پائولو مالدینی پسر خوش تیپ و خوشگل ایتالیایی که اون زمان کراش همه ی دخترا بود...

معمولا بچه خوشگلا؛  مغرور و تخس و گاهی وقتها بی شخصیت هستند اما این بشر خیلی دوست داشتنی بود و هست ... اشک های مالدینی بخاطر از دست دادن رفیقش می باشد... معلومه تو  تشییع جنازه کلی خاطرات براش تداعی شده که اینجوری بهم ریخته!

علاوه بر پیرمرد هیز؛ پیرمرد لاسو؛ باید لقب پیر آلزایمری هم به واتوره اِضافه بشود!

میگی نه ! پس نگاه کن ببین چقدر داغونم!!!!

لازم بذکر است که بگویم: دکتر پوستم کپسول بهم داده و تجویزشم فقط  برای پنج شنبه و جمعه هستش...

امروز در کمد باز کردم قرص و انداختم بالا که بخورم... یهو حس کردم دستشویی دارم، بی آنکه یادم باشه قرص تو دهنمه رفتم دستشویی و نشستم که یهو متوجه قرص در دهنم شدم... البته کار از کار گذشته بود قرص در دهن؛ واتوره ی کثافت کار خودش و کرده بود و تامام💩 

دیگه اوضاع عجیب شده بود برام... لذا دل و به دریا زدم و چشمم و بستم به زور و با عُق و بدون خوردن  ذره ایی آب کپسول به اون بزرگی رو بلعیدم! صحنه در عین فان بودنش ولی خدایی هولناک و چندش آور هم شده بود!

پ.ن: به نظرتون  زنگ خطر آلزایمر برای واتوره روشن شده یا دغدغه های ذهنی این روزها و فشار یهویی دستشویی سبب این اتفاق بود! 

آدمای یه هفته پیش بلاگیکس ، آدمای این هفته ی بلاگیکس نبودن !!! یه چیزی تغییر کرده بود این هفته انگار ، ولی نمیدونم چی !!! بی حوصله ؟! کم انرژی ؟! خسته؟! دلخور ؟! نمیدااانم .. ولی شما همون آدمای یه ماه پیش نیستید .. ☹️

نوشته ی بالا آخرین پست  اسماء هستش... خدا شاهده خودمم میخواستم امروز به این موضوع اشاره کنم...

آهای بلاگیگسی ها چه شده است شما رو!؟

 چرا اینقدر بی حوصله؟  واقعا چرا اینقدر بی انرژی؟

بیماری ننوشتن اگر اپیدمی بشه خیلی زود همه رو درگیر میکنه ها... پس بنویسید حتی اگر کامنت نمیگیری؛ حتی اگر از واتوره و امثال واتوره دلخوری! تو فقط بنویس و این فضا رو حفظ کن...  دیگه این و همه میدونیم بلاگیگس  یه محیط کوچیک و خانوادگی خوبی داره درسته در زیر پوست این خانواده  و این شهر کوچیک اتفاقات تلخی میفته و اختلافاتی هست و بنده منکرش نمیشم!  اما  ما در مجازی قوم و خویشیم... لذا در همین راستا باید عرض کنم:  فامیل گوشت همدیگر بخورند استخون همو دور نمیندازن...

بقول شاعر :

بيا تا قدر يکديگر بدانيم

که تا ناگه زيکديگر نمانيم

بيا تا مهرباني پيشه سازيم

به مشتي زرق و برق خود نبازيم

چه آمد بر سر اقوام و خويشان

که گرديد جمعشان اينطور پريشان

چرا فاميلها از هم جدايند

چرا دوستان رفيقان بي وفايند

اما گاهی نزدیک ترین آدما با گفتن یه جمله دور میشن،خیلی دور...

پ.ن: اون قسمتی از من که سعی میکرد آدمارو نگه داره کاملا از بین رفته...

پ.ن۱: اصلا مهم نیست چیکار کردی و بگی ببخشید؛مهم اینه میدونستی ناراحت میشم،ولی بازم انجامش دادی...

پ.ن۲: به اندازه تمام حرفایی که نزدم،معده درد گرفتم.

پ.ن۳: پیش به سوی جمعه ی شلوغ از ۷ صبح کارام شروع میشه تا بوق سگ!

امروز صبح  تو کمدم دنبال پیراهن میگشتم که بپوشم برم اداره که یهو چشمم به پیراهنی افتاد که سال ۹۰ خریدم و هنوزم گاهی می پوشم... جنس پارچش عالی بود  و همچنان تازگیش و حفظ کرده! اون سال این پیراهن و  همراه با کت و شلوارم خریده بودم ۶۰۰ تومن! یعنی کت و شلوار شد ۵۰۰ تومن ! پیراهن ۱۰۰ تومن! قیمت های مذکور عجیبه مگه نه؟ تنها ۱۵ سال گذشته ها ولی انگاری مملکت تو این ۱۵ سال کن فیکون شده! حالا بگذریم و اینا فاقدِ اهمیت می باشد! 

بحث من امروز جنس پارچه و کیفیت پیراهن و گرونی و اقتصاد و صحبت های سیاسی نیست! 

یه کمی دُز خودشیفتگیم فعال شده و زده بالا...

 عارضم خدمت شما : بنده  استعداد چاقی دارم ولی ۱۵ سال  به هر نحوی شده تناسب اندامم رو حفظ کردم و همچنان میتونم به راحتی پیراهن ۱۵ سال قبلم و تن کنم... خداییش بچه ها واتوره ای والله نداره؟ نمیخواید ازم تعریف کنید... نمیخواید تشویقم کنید ... نمیخواین من و الگوی زندگیتون قرار بدهید؟ هوم؟🤓

پ.ن: ادامه ی مطلب کت و پیراهن ۱۵ سال قبل! البته عکس برای۱۵ سال پیش هستش دوران جووونی!🥰

آهنگ جدید شاهین الان گوش دادم...

بعد گوش دادنش گشنم شد این موقع شب رفتم سراغ غذای زیاد اومده ناهار ... چی خورده باشم خوبه؟

ماهی شکم پر!

+ ترکیب سمی شد، ماهی شکم پر ؛ آهنگ شاهین؛ بی خوابی و دوباره گشنگی؛ انقدر بیدار می‌مونم تا برای بار هشتصدم در روز گشنه‌ام بشه...

دانلود

من یه روز گرم تابستان، دقیقاً یک روز سیزده مرداد، حدود ساعت سه و ربع کم بعد از ظهر عاشق شدم.
سختی‌ها و زهر هجری که کشیدم، بارها مرا به این فکر انداخت که اگر یک دوازدهم یا چهاردهم مرداد بود شاید اینطور نمی‌شد...
 

دقت کنید امروز سیزده مرداد بوداااا، هوس عاشقی به سرتون نزد که زد؟😉

پ.ن: خانم ها و آقایون عزیز بدون سرچ از گوگل و بدون کمک از هوش مصنوعی به نظرتون متن بالا از کدوم کتابه؟ یا شبیه سبک نوشتاری کدوم نویسنده یا کتابی که خوندید... خواهشا تقلب مقلب و بگذار کنار...اشتباه هم گفتی مسئله ایی نیست ...حداقل   اسم چهار تا کتاب و چند تا نویسنده  برده میشه و میشناسیم!