عرض کنم خدمت آقایان و خانم‌های محترم؛ به‌واسطه‌ی شغلم با خیلی از بازاری‌های موفق دم‌خور بوده‌ام و هستم. حقیقتاً بازاری‌بودن، آن هم بازاریِ موفق‌شدن، خودش یک علم و استعداد است؛ استعدادی که خدا به هر کسی نداده!

یک‌بار به این ویدیو نگاه کنید و ببینید این پسر چطور با ادبیاتی درست و انتخاب کلمه‌های به‌جا، جنسش را به  محمدرضا گلزار معرفی می‌کنه و می‌فروشه. این فقط فروش جوراب نیست؛ نمونه‌ای از هوش کلامی بالا، اعتمادبه‌نفس و شناختِ درستِ مشتری است...

خصوصا اونجایی که میگه عموی پولدار مهربونم! تیر خلاص همون اول کار زد و قلب سوپر استار سینمای ایران و نرم میکنه با همین دو کلمه ی تاثیر گذار میخش کوبوند! (طوری که گلزار بغلش میکنه و می بوسدش)

هدف این پست و گذاشتنش در این فضا ؛ بیان چند جمله هست: اولا اینکه اگر این آقا پسر خوشگل و خوش تیپ و خوش بیان قدر خودش و بدونه قطعا در آینده یک بیزنس من موفق خواهد شد!

دوما: خطاب به جوونهای الان کلا کار عار نیست پس به خودتون بیاید و همت کنید تا نعمت براتون بباره!

سوما:سعی کن در هر کاری بهترین باشید...‌اگر علاقه نشون بدی به کار خودت و درست و با علم و تحقیق وارد شغلی بشی؛ بدون شک بهترین خواهی شد!

یکی نوشته بود: «واتوره‌جون، خوبی؟ چیزی شده؟»
یکی دیگه: «جناب واتوره، اتفاقی افتاده؟»
اون یکی: «واتوره‌ی عزیزم، کمک می‌خوای؟ من در خدمتم!»
یکی هم نوشته بود: «واتوره‌ی مهربون، نبینم غمتو… بیام دنبالت بریم بیرون؟»
خلاصه یکی هم گفت: «داداش، واتوره و این آهنگ؟ از تو بعیده!»

انقدر سوال‌پیچم کردن که آخرش مجبور شدم استوری رو پاک کنم! 😂
حالا شما بگید، فالوئرهام خیلی مهربونن یا یکم زیادی فضولن؟ 😄

هم اکنون چایی خوش عطر و خوش رنگ شهرمون و با این نخودچی "لیلی" نوش جان نمودیم!

پ.ن: توصیه میکنم شمال اومدین حتما این نخودچی های "لیلی"رو بخرید چون در یک لیگ دیگه ایی توپ میزنه از نظر کیفیت! خدایی خوشمزه س؛ الحق والانصاف خوردنش با چایی؛ خصوصا تو این فصل پاییز و زمستون بسیار حال خوب کن و شادی آور می باشد!

پ.ن۱:بعد هم تو یه جمعِ شاد و شنگول و خل و دیووونه طوری نشستیم و از این جملات خنده دار گفتیم و بخاطر اشتباه گفتن این جملات تکراری کلی  بدن مبارکمون اندورفین، دوپامین و سروتونین  تولید کرد و از ته اعماق وجودمون خندیدیم!

5 بار سریع بگو :
سه دزد رفتن به بز دزدی ُ یه دزد یه بز دزدید ُ یه دزد دو بز دزدید

3 بار بگو :
سه سیر سرشیر سه شیشه شیر!

3 مرتبه تکرار کن :
لیره رو لوله لوله رو لیره

سریع 5 بار بگو :
زیرۀ ریزه میزه از زیر میز می ریزه

زود ، تند ، سریع 3 بار بگو :
غولارو با قند گول می زنیم

7 بار زود بگو :
ریش شیری سیبیل شیری ، سیبیل شیری ریش شیری

3 بار سریع بگو :
این باد چه بد باد بدی بود که من باد به بد بادی این باد دگر باد ندیدم

دلم در چنگِ بربرهاست

چنان با خود گلاویزم

درونم جنگ زرگرهاست

نه میلی به سخن دارم

نه مشتاقم به خاموشی

که روحِ جان پریشانم

بلاتکلیفِ باورهاست

تظاهر می‌کنم خوبم

ولی از روی ناچاری

که جانم تنگه‌ای زخمی

به غمگینیِ بندرهاست

این آهنگ فکر کنم ساخته ی هوش مصنوعی هستش؛ ولی شنیدنش خالی از لطف نیست؛ چند بار امروز گوش دادمش حقیقتا شعر و ملودی خوبش مو بر بدن واتوره سیخ کرده! خصوصا اونجایی که میگه: 

" تظاهر می‌کنم خوبم ولی از روی ناچاری"

پ.ن: و در نهایت تو همون نوری رو زندگی‌ می‌کنی که روزهای تاریک توی دل بقیه روشن کردی!

خیلی کم وبلاگ میخونم...

امروز چند تا وبلاگ خوندم!

حقیقتا سجده ی شکر رفتم که فعالیتم در بلاگفا کم شده! اینقدر در همین مختصر وبگردی هم که داشتم تو نوشتن بعضی ها دروغ؛ سانسور؛ شو آف دیدم که  دچار حالت تهوع شدم!

 بعضی وقتها باید مهاجرت کرد؛ باید نبود، باید رفت! بلاگفای سالهای قبل حال و هوای قشنگی داشت، دوستی بود؛ احترام رو کاملا میشد حس کرد!

متاسفانه الان یه عده دنبال این هستند به هر شکلی شده وایبِ منفی از خودشون ساطع کنند و جالب اینجاست به این اخلاق شیری خودشون هم افتخار میکنند!

من دیگه حرفی ندارم باشه برای بعدا😉

آن روزها پولمان که تمام شد، سایبان و موزاییک حیاط ماند برای بعد. بابا گفت: «عیبی ندارد، تابستان که شد درستش می‌کنیم.» تابستان آمد و رفت، چند تابستان دیگر هم آمدند و رفتند، اما سایبان همان‌طور ناتمام ماند و حیاط هم خاکی.

امسال بالاخره تصمیم گرفتیم کار را تمام کنیم. دویست متر موزاییک خریدیم: ۲۰۰ میلیون. آهن و سایبان: ۱۵۰ میلیون. شن و ماسه و سیمان: ۳۰ میلیون.

جمعاً شد ۳۸۰ میلیون.

بابا فاکتور را گذاشت روی میز و خندید. گفت: «حالا حیاط ما از خود ویلا گران‌تر شد!»

همه خندیدیم. حتی استادکار هم خندید و گفت: «نگران نباشید، این قیمت‌ها هنوز جای رشد دارند!»

بابا خنده‌اش را جمع کرد و پرسید: «یعنی ممکن است سال بعد موزاییک‌ها را دانه‌ای حساب کنند؟»

استادکار گفت: «اگر این‌طور شود، بهتر است از حالا روی موزاییک‌ها راه نروید؛ استهلاک دارد!»

باز خندیدیم. خنده‌مان اما کمی زود تمام شد.

شب، پسرخاله‌ام که تازه ازدواج کرده بود، حساب کرد اگر همین‌طور پس‌انداز کند، شاید چند سال دیگر بتواند خانه بخرد. بعد ماشین‌حساب را بست و گفت: «ولش کن؛ تا آن موقع احتمالاً قیمتِ ماشین‌حساب هم از پول پس‌اندازم بیشتر می‌شود.»

بابا از پنجره به حیاط نگاه کرد؛ موزاییک‌ها برق می‌زدند و سایبان، ماشین را از باران حفظ می‌کرد.

فقط پسرخاله‌ام زیر باران ایستاده بود، با کلیدی که خانه‌ای به آن نمی‌خورد.

علت باخت هم خیلی زود معلوم شد. تیم مقابل تماشاگر داشت؛ البته نه هر تماشاگری !پارتنرهاودوست‌دخترهایشان آمده بودند بازی را ببینند. همین که چشمشان به تماشاچی‌ها افتاد، انگار همه‌شان یک‌دفعه به نسخه‌ی ایرانی رونالدو و مسی تبدیل شدند.

همان‌هایی که هفته‌های قبل موقع دویدن انگار دنبال تاکسی می‌گشتند، این بار چنان می‌دویدند که توپ هنوز به زمین نرسیده، خودشان آن‌طرف زمین بودند! یکی‌شان که معمولاً بعد از پنج دقیقه می‌گفت «نفسم گرفت»، آن روز تا پایان بازی حتی فرصت نکرد نفس بکشد!

ما هم با تعجب نگاه می‌کردیم و می‌گفتیم: «این همون آدمیه که هفته‌ی پیش گفت زانوش درد می‌کنه؟»

خلاصه، آن‌قدر برای خودنمایی دویدند که ما هم باختیم، هم از نظر روحی آسیب دیدیم. آخر بازی یکی از بچه‌ها گفت: «هفته‌ی بعد باید تماشاچی بیاریم.»

گفتم: «تماشاچی؟ هرکی رو پیدا کردین بیارین؛ مادر، خواهر، همسایه… فقط یکی باشه که اینا فکر کنن دارن دیده می‌شن!»

حالا من می‌گم ورود خانم‌ها به ورزشگاه‌ها کاملاً آزاد بشه. شاید بازیکن‌های تیم ملی هم با دیدن چندتا تماشاچی، یک‌دفعه مثل رونالدو ؛ مسی ؛ امپاپه و یامال  بدوند و جام جهانی رو ببرند!

بالاخره بی‌خود نگفتن: پشت هر مرد موفقی، یک زن ایستاده…

ولی نامردی روزگار دقیقاً همون‌جایی زد که نباید می‌زد...  
آخرای خدمتش بود، فقط یه هفته مونده بود تموم شه، که مامانش ذات‌الریه گرفت...  
بعدم دیگه برنگشت...  
۱۴ مهر ۷۳...  
روزی که خودش می‌گه شوم‌ترین روز عمرم بود...  
یه جوری که انگار یه‌دفعه دنیا کوبیده شد توی سرش.

بعضی غصه‌ها هستن که هیچ‌وقت ته نمی‌کشن...  
فقط آدم یاد می‌گیره چجوری باهاشون راه بره.  
کافه‌چی هم از هموناس...  
هنوزم هر سال ۱۴ مهر که می‌رسه، دلش دوباره گرفته می‌شه...  
میره گل می‌گیره، میره سر خاک مامانش،  
بعدشم بی‌سر و صدا، بی‌هیاهو، بی‌اینکه بخواد از این و اون کمک بگیره، خودش تنهایی ۱۰۰ پرس غذا درست می‌کنه و پخش می‌کنه بین فامیل و همسایه و آشنا...  
انگار می‌خواد با این کار یه کم از اون دینی که فکر می‌کنه به مادرش داره، صاف کنه...  
هرچند عشقِ مادر، صاف‌کردنی نیست... فقط می‌شه بهش ادای احترام کرد.

امروز با کافه‌چی رفتیم سر مزار مامانش...  
هوا هم که انگار با ما هماهنگ بود، خودش گرفته و دمغ...  
اون ساکت، منم دلم هری ریخته بود پایین...  
بهش گفتم:  
«می‌دونی شاید دلیل اینکه من و تو این‌قدر با هم جفت‌وجور شدیم همین باشه...  
چون هردومون خرِ مامانیم!  
یعنی منم دقیقاً مثل تو، مامان‌پرستم...  
اصلاً ته دلم همیشه از خدا می‌خوام اگه قراره یکی بره، اول منو ببره...  
چون من یکی نبودِ مامانمو اصلاً نمی‌کشم...»

این حرفو که زدم، دیدم یهو رفت تو فکر...  
چشماش خیس شد...  
قیافه‌ش جوری شد که گفتم الان اگه یه کلمه دیگه بگم، هر دومون اینجا ولو می‌شیم و فاتحه رو با هق‌هق می‌خونیم!  
گفتم نه، باید فضا رو عوض کنم، وگرنه جمع نمی‌شه...

گفتم:  
«راستی، می‌دونی مامان تو، مامان‌بزرگ منه؟»

یه‌هو برگشت گفت:  
«هااا؟ چی می‌گی تو؟ از کجات درآوردی اینو؟»

گفتم:  
«خیلی هم ساده‌ست! بابابزرگ منم ۲۳ مهر ۷۳ فوت کرده...  
یعنی قشنگ معلومه اون دنیا بابابزرگ من، مامان تو رو دیده، دلشو داده، کارو یه‌سره کرده!  
الانم ما الکی این‌قدر با هم حال نمی‌کنیم... فامیلیم داداش!  
یعنی از این به بعد من باید صدات کنم دایی!»

یه نگاه کرد، دو ثانیه هنگ کرد، بعد زد زیر خنده...  
از اون خنده‌هایی که اشک هنوز توی چشم هست ولی لبم می‌خنده...  
منم دیدم راه باز شد، گفتم:  
«اصلاً بعید نیست اون بالا واسه خودشون بزن‌وبرقصم راه انداخته باشن...  
بابابزرگ من داماد شیک‌وپیک، مامان تو هم عروس خانومِ مجلس، فرشته‌ها هم دورشون شیرینی و شربت پخش می‌کنن!  
یکی هم از ته مجلس داد می‌زنه:  
بفرمایید شام! امشب خاندان زمینی‌ها رسماً با هم قوم‌وخویش شدن!»  

بعد گفتم:  
«فقط خدا کنه اون دنیا نیان خرج مراسمو بندازن گردن من...  
این دنیا که از پس کرایه و قبض و گوشت و برنج برنمیایم، اون دنیا هم باید هزینه‌ی عروسی بزرگترا رو بدیم؟!  
یعنی من موندم حتی اون دنیا هم دست از سر جیب ما برنمی‌دارن یا نه!»  

خلاصه، اشک تو چشماش بود، خنده هم رو لبش...  
دلش یه کم وا شد، دل منم همین‌طور...  
بعضی وقتا غم هست، کاریشم نمی‌شه کرد...  
فقط می‌شه یه شوخی کوچولو چسبوند بغلش که آدم خفه نشه.

راستش من فکر می‌کنم عزیزایی که رفتن هم همینو بیشتر دوست دارن...  
اینکه یادشون کنیم، دلمون براشون تنگ بشه، اشکمونم دربیاد...  
ولی آخرش یه لبخندم بزنیم و بگیم:  
«الهی قربونتون برم، شما که رفتین... لااقل بذارین ما این پایین با یه ذره خنده دوام بیاریم دیگه...»  

اصلاً خود مامان‌ها اگر بودن، احتمالاً می‌گفتن:  
«بچه جان، گریه‌تو بکن، فاتحه‌تو بخون، غذا رو هم پخش کن...  
ولی دیگه این‌قدر خودتو لت‌وپار نکن...  
ما اون بالاییم، حواسمون هست...  
فقط اگه خواستین اون دنیا برای ما وصلت جور کنین، لااقل یه خانواده پولدار گیر بیارین که خرجش نیفته گردن شما بدبختا!» 😄

تا اینکه یک خانم محترم اومد جلو؛ من خیلی رسمی پرسیدم:  
— «نام خانوادگی؟»

ایشون با آرامش کامل گفت:  
— «عنبرین.»

همون لحظه، مغز من که ظاهراً هیچ تربیت اداری‌ای نداره، یه برداشت کاملاً بچه‌گانه و فاجعه‌بار کرد و مستقیم رفت توی فاز «الان نه… الان نه… الان اداره‌ایم… الان وقتش نیست…»

من بیرون کاملاً رسمی بودم، ولی درونم چهار تا دلقک داشتن روی اعصابم بشکن می‌زدن.

خواستم خودمو جمع کنم، گفتم:  
— «بله… خانم… عنبرین…»

همین که اسمش را کامل گفتم، احساس کردم تمام همکارام از راه دور امواج خنده را دریافت کردن... 
اون یکی یه‌دفعه سرشو کرد توی پرونده، جوری که انگار دنبال گواهی پایان خنده می‌گرده.  

یکی لبشو گاز گرفته بود تا جایی که فکر کردم الان باید براش پرونده‌ی دندان‌پزشکی باز کنیم.  
یکی هم الکی شروع کرده بود با منگنه ور بره، فقط برای اینکه اگر خندید، صداش توی «تق‌تق» گم بشه.

منم هر بار مجبور می‌شدم بگم:  
— «خانم عنبرین، اینجا رو امضا کنید.»  
— «خانم عنبرین، یک لحظه بفرمایید.»  
— «پرونده خانم عنبرین…»

هر بار گفتن این اسم برای ما مثل عبور از میدان مین بود...  
یعنی یک «خانم» را با هزار زحمت رد می‌کردیم، می‌رسیدیم به «عنبرین»، بعد مغز می‌گفت:  
**«نه! نخند! شرافت کارمندی‌تو حفظ کن!»**

ولی دیگه اوج فاجعه جایی بود که همکارم با قیافه کاملاً جدی گفت:  
— «پرونده‌ی خانم عنبرین کو؟»

همین جمله کافی بود که سه نفر همزمان سرفه‌شون بگیره، دو نفر آب بخورن، یکی بره سمت پرینتر و وانمود کنه کار فوری داره، و من هم به نقطه‌ای از دیوار خیره بشم که اگر پنج ثانیه بیشتر طول می‌کشید، احتمالاً بهش دل می‌بستم...

بیچاره خانم کاملاً عادی و باوقار نشسته بود و احتمالاً پیش خودش می‌گفت:  
«چقدر کارکنان این اداره خوش‌برخوردن، از وقتی اومدم همه دارن لبخند می‌زنن.»

در حالی که ما در واقع داشتیم با آخرین رشته‌های باقی‌مانده‌ی شخصیت اجتماعی‌مون می‌جنگیدیم که منفجر نشیم.

خلاصه امروز فهمیدیم:  
بعضی چیزها از کنترل انسان خارجه؛  
مثل خواب موندن صبح شنبه،  
مثل نخوردن سیب‌زمینی سرخ‌کرده،  
و مثل اینکه مغزت در بدترین زمان ممکن یک تداعی کاملاً احمقانه انجام بده و بعد تو مجبور باشی با چهره‌ی رسمی بگی:  
— «بفرمایید خانم عنبرین، نفر بعد!»

پ.ن : عن= معنیش میشه مدفوع؛ بَرین= درگویش گیلکی یعنی ریدن! فقط موندم چرا خانم عنبرین فامیلیش و عوض نمیکنه!

پسره هم که انگار هنوز تو مرحله‌ی «هرچی تو بگی عزیزم» گیر کرده بود، سریع خم شد که بند کفش رو ببنده.  
ولی درست همون لحظه، دخترخانم گوشی رو درآورد و شروع کرد به فیلم گرفتن؛  یعنی طرف رو نفرستاد خم شه بند کفش ببنده، فرستاد تولید محتوا کنه!

بنده‌خدا یه جوری خم شده بود که انگار نه برای بستن بند کفش،  برای تسویه‌حساب با عزت‌نفسش رفته!

از قیافه‌اش معلوم بود هم‌زمان داشت به این فکر می‌کرد که:  «من کجای زندگیم اشتباه پیچیدم که از مرد زندگی، رسیدم به سیاهی‌لشکر استوری؟»

من رد شدم، ولی همون موقع شنیدم که پسره خیلی آروم و با ته‌مانده‌ی غرورش گفت:  
«هم کمرم رو خم کردی، هم خَمَرم رو کم کردی.»

حق هم داشت...  چون بعضیا عشق نمی‌خوان، شاهد عینی برای سناریوی «ببینین چه مطیعه» می‌خوان!

آخه خواهر من! 
اگر قرار بود طرف خم بشه و تو هم از بالا فیلم بگیری،  
حداقل یه موسیقی غمگین هم می‌ذاشتی روش،  که ما بدونیم این صحنه عاشقانه‌ست یا مستند حیات‌وحش!

نتیجه اخلاقی:  
بعضی رابطه‌ها انقدر عاشقانه نیستن،  بیشتر شبیه پروژه‌ی تحقیقی‌ان برای بررسی میزان تحمل بشریت!

من هم با لبخندی که سعی می‌کردم عادی باشد، گفتم:
«آره عزیز دلم، از ماشین‌هایی که دارن معلومه...»

بعد از آن، سکوتی کوتاه بین ما نشست؛
از آن سکوت‌هایی که شاید فقط یک پدر می‌فهمد چقدر حرف توی دلش می‌ریزد.
من رانندگی می‌کردم و توی ذهنم هزار فکر ریز و درشت می‌آمد و می‌رفت...
این‌که نکند دل کوچکش چیزی بخواهد که من نتوانسته باشم برایش فراهم کنم...
این‌که نکند خودش را با بقیه مقایسه کند...
این‌که نکند یک جایی، بی‌آنکه بفهمم، کم گذاشته باشم...

اما درست همان لحظه، حنا دست‌های کوچکش را انداخت دور گردنم و با همان صداقت زلال بچگی گفت:
«ولی بابا، بابای اونا همشون کچل و چاق و بی‌ریختن...
خدایی تو از همشون خوش‌تیپ‌تر و خوشگل‌تری...»

و بعد، بی‌هیچ مقدمه‌ای، بغلم کرد، بوسم کرد و قربان‌صدقه‌ام رفت...
همان‌جا، وسط یک صبح معمولی، وسط خیابان، وسط شلوغی زندگی،
دلم یک‌هو گرم شد...
انگار تمام خستگی‌ها، تمام فکرها، تمام کم‌و‌کاستی‌های دنیا، برای چند لحظه از یادم رفت.

بعضی وقت‌ها بچه‌ها، با چند جمله ساده، کاری می‌کنند که هیچ‌کس دیگری از پسش برنمی‌آید.
آن‌ها بلدند درست همان جایی که دلت ترک برداشته، با محبتشان مرهم بگذارند.
حنا امروز با چند کلمه‌ی ساده، کاری کرد که خودم را ثروتمندترین آدم دنیا حس کنم؛
نه به خاطر پول، نه به خاطر ماشین،
بلکه به خاطر اینکه در دل کوچک دخترم، هنوز قهرمانم.

الان که پشت میز کارم در اداره نشسته‌ام، هنوز طعم آن بوسه و شیرینی آن حرف‌ها زیر دلم مانده.
امروز حالم خوب است...
خیلی خوب.
امروز لبخندم واقعی‌ست، صبرم بیشتر است، و دلم نرم‌تر از همیشه.
چون دخترم، با همان زبان کودکانه و قلب پاکش، دوباره یادم آورد که بعضی دارایی‌ها را نمی‌شود با هیچ پولی خرید.

لذا در عصر کاملاً پاییزیِ امروز، مورخه‌ی ۱۲ مهر ۱۴۰۵ هجری شمسی، بنده در حالی که لخت و عور، خسته و له، از جور روزگار پناه برده بودم به تخت خواب و زیر پتوی گرم و نرم، اندکی چرتی جانانه زدم.

چشم که باز کردم، دیدم عه!
همسر خوشبوی بنده نیز به جمع زیرپتوییان پیوسته و در کنار ما آرام گرفته است.

اینجا بود که بنده نگاهی معنی‌دار انداختم، چشمکی زدم و گفتم:
«در رو قفل کن...»

ایشان با حالتی آمیخته به ذوق و شیطنت فرمود:
«شیطنت؟»
عرض کردم:
«بلی.»
فرمود:
«آخ جون!»

اما هنوز «آخ جون» در فضا کامل ته‌نشین نشده بود که خوشبو جان رفت سمت در اتاق خواب تا آن را قفل کند، که ناگهان صدای شوم و هولناک تق!
بلند شد.

بله.
فاجعه رخ داده بود.
کلید در قفل شکسته بود!

یعنی نه تنها در قفل شد، بلکه تکه‌ای از کلید هم همان‌جا در دل قفل جا خوش کرد و ما را رسماً در اتاق خواب محبوس نمود.

از آن طرف، حنا و حسان بیرون اتاق بودند و طبیعتاً با شنیدن سر و صدا، متعجب شده و پشت در شروع کردند به سوال‌پیچ کردن که:
«چی شد؟»
«چرا در باز نمی‌شه؟»
«شما چرا بیرون نمی‌آیید؟»

و ما هم در آن موقعیت حساس، نه راه پس داشتیم نه راه پیش.
نه می‌شد حقیقت را گفت، نه می‌شد در را باز کرد، نه می‌شد خونسرد ماند.

هر چه تلاش کردم آن تکه‌ی کلیدِ شکسته را از سوراخ دستگیره بیرون بکشم، نشد که نشد.
هر وسیله‌ای به ذهنم رسید امتحان کردم، اما قفل انگار تصمیم گرفته بود همان‌جا از زندگی ساقطمان کند.

مستأصل و درمانده، زنگ زدم به ممد کلیدساز.
گفت:
«الان نیستم، تا شب هم برنمی‌گردم.»

اینجا بود که برخلاف میل باطنی، مجبور شدم زنگ بزنم به کافه‌چی.

گفتم:
«داداش، تو اتاق خواب گیر کردیم!»

هنوز جمله‌ام تمام نشده بود که گفت:
«اوه اوه... بسوزه پدر شهوت و...»

خلاصه از هوش بالا که نه، از شدت ذهن منحرفش، همان پشت تلفن کل ماجرا را تا ته خواند و فهمید علت این حبس ناگهانی چه بوده است!

القصه، کافه‌چی به همراه یک کلیدساز آمدند.
حنا در را برایشان باز کرد و این بزرگواران تشریف آوردند بالا.
کلیدساز نگاهی به قفل انداخت، دو تا پیچاند، سه تا ور رفت، و در کمتر از سه دقیقه در را باز کرد.
بعد هم با ساختن یک عدد کلید برنجی، مبلغ ناقابلِ یک میلیون و پانصد هزار تومان از اینجانب اخذ نمود و رفت.

الان که تعریفش می‌کنم، خنده‌دار است.
اما در همان لحظه، هم اعصابمان خورد شده بود، هم جلوی بچه‌ها ضایع شده بودیم، هم جیبمان به طرز غم‌انگیزی سوراخ شده بود.

لذا با کسب اجازه از ادبیات فاخر فارسی، بنده بر آنم که ضرب‌المثل معروف «آش نخورده و دهن سوخته» دیگر پاسخگوی عمق این فاجعه نیست و باید نسخه‌ی به‌روز و کاربردی‌تری از آن ارائه شود:

«سُس نکرده و جیب به خاک رفته!»

نمونش همین رفیق من  از این اِلنترا مدل جدید خریده!

حسودی بده ولی حسودیم شد☹️

 

رضا ... رضا ... رضا ... چقدر تو شانس داری پسر!

همین حرفها رو به رفیق مشترک من و رضا گفتم!

متنی که برام فرستاد!

اَعطَیتُکَ ما تُریدُ
+بهتر از اونی که میخوای بهت میدم.

امضا: خدا

بعد از شنیدن نصیحتش فحش دادم بهش؛  اونم فحش رکیک ۴۰+ ؛ خیلی ناراحت شد و یه بی تربیت گفت و بلاکم کرد!

 امروز واتوره هم عصبی هستش ؛ هم حسود؛ هم نفهم و بیشعور و ایضا کافر!

در یک کلام اون آدم سابق هرگز نخواهم شد!

یه جورایی وی این قابلیت را دارد رشته ی هر ارتباطی را با قیچی تیز ببُره! کنار میزنه! دور میندازه! فراموش میکنه! 

شاید طرف مقابلم حتی مقصرم نباشه ها...

ولی واتوره این شکلی دیگه... به سنی رسیده راحت آدم ها رو کنار میزنه! دنبال هدف خاصیم نیستم! 

حالا تو میتونی اسمش و بگذاری لوس ؛ مغرور؛ بداخلاق یا هر چیز دیگری! ولی این عکس العمل رفتاری سالها جزئی از واتوره س! 

سعی کن گره نزنی چون این گره ها نه با دست باز میشه نه دندون... فقط قیچی جوابه!

پ.ن: همکارم اول صبحی با تلفن داره حرف میزنه انگاری سگ داره واق واق میکنه! خب سیم کش دعوات و بگذار ۱۰ صبح به بعد... در ساعات آغازین روز واتوره انرژی خوب میخواد نه صدای هاپویی تو رو؛ اُسکل پلشت!

اونم صفر دو گوش! -۰-

 پ.ن: یه خانم دَونده رو امروز دیدم شبیه یکی از خانم های اینجا بود... روم نشد برم جلو بگم عه خانم فلانی؟؟البته پرووو تر از این حرفهام میرفتم جلو هااا ولی خب میدونستم اون خانم الان شهر ما نی!😄

پ.ن ۱: راه حل بدید فحشووو بودن و ترک کنم!

فلان چیز رو نخر طلا بخر
فلان چیز رو نخور طلا بخر
فلان چیز رو نپوش طلا بخر.
پس کی زندگی‌ کنیم!

پدران شما هم این مدلین آیا؟ 

دق داده این بشر واتوره رو! از نظر بابا من ولخرجم و هیچی نمیشم! کلا آینده ی من و تیره و تار می بینه!

سمیرا جووون!

فاطی جووون!

صاحبه جووون!

اسامی که امشب حنا بر زبان جاری میکرد و هی تند تند مثل آنشرلی اتفاقات مدرسه رو به من و مامانش میگفت!

عرض کردم : دوستات هستند این جوون ها؟

گفت: نه بابا معلم هامون!

من و همسرم شاخ در آوردیم رسما... 

قیافه ی من: 

قیافه ی همسرم: 

گفتم اینجوری صداشون میرنید؟ گفت : آره! چقدر بچه های الان راحت شدن با دبیرهاشون... زمان ما جز آقا و خانم میگفتیم کونمون پاره پوره میکردن! 

یواشکی به شما میگم : واقعا به این نسل حسودیم میشه! این و از اعماق وجودم گفتمااا... میفهمی؟

مامانی من از این مامانا بود و هست و خواهد بود😁

قشنگ پاییزیِ پاییزی می باشد...

نمیدونم امروز تو این بارون شمال چرا قفلی زدم رو این آهنگ شادمهر عقیلی و اِبی عزیز!

آخه ما پامون از شهر خودمون خارج میشه هی ده دقیقه به ده دقیقه میگیم هیچ جا شهر خودمون نمیشه!

برنج میخوریم طعم نداره" چایی میخوریم عطر نداره!

خلاصه دیگه ما غذا نمیخوریم لذت ببریم... فقط میخوریم سیر بشیم همین ولاغیر!

جاده ها تو شهرهای دیگه درخت ندارن! درختا برگ ندارن!

هوا رو نفس میکشیم نَم نداره!  به محض ِ خروج از استان لبِ بی صاحب ما رو خشکی میزنه... دماغمون خشک میشه و راه تنفس هر لحظه سخت و سخت تر میشه برامون!

از آسمانِ شهر شما موشک می باره از آسمان شهر ما باران!

فقط منتظریم یه پولی جمع کنیم و بریم خارج از کشور اونم نه برای طبیعتش بلکه برای پُز دادن و عشق و حال!

دهن همه رو سرویس کرده!

ساییده خانواده رو! هی زرت و زورت جمله ی انگیزشی استوری میکنه!

از جلسه چندم باشگاه رفتن می‌تونیم سخنرانی انگیزشی کنیم؟ حداقل ۱۰۰ نه دوم!

پ.ن: دیدم داره زیادی زر میزنه؛ قاطع عرض کردم: ببخشید پریدم وسط حرفت آخه داشتی سُسِشر می‌گفتی!

سلام  علیکم"

لطفا همه تو وبلاگاشون صحبت کنن از دغدغه‌ها و اتفاقات روزشون بنویسن... خیلی حال میده خوندنش... تو رو خدا به بهانه ی درونگرایی ما رو از قلمتون محروم نکنید!

بقای بلاگ نویسی دست ِ شماس ، پس اگر قائل به کمکی بسم الله و کم نذار ! روزی یک پست خیلی کمه قبول دارید؟ بیشتر تلاش کن ... کون گوشاد نباش عزیزم😁

مکالمه ی امروزم با یک چنل نویس تلگرامی! نظرش و ببیند حتی باور نمیکنه که هنوز این محیط وجود داره! میدونستید ۹۹٪ چنل نویس ها اهل نوشتن نیستند و فقط وفقط کپی کارن... یعنی چنل ها از روی هم بیشتر کپی میکنن... و صاحب ایده و صاحب قلم توشون خیلی کمه و یا شایدم نیست و بیسِ کار از توییتر گرفته شده و بعد کپی میشه در کانالها! اما بر خلاف چنل نویس ها ما بلاگرها صاحب ایده و خوش قلم هستیم... لذا در همین راستا مجدد عاجزانه خواهش میکنم برای حفظ تمامیت ارضی بلاگ نویسی اندکی برون بگرایید!

اونایی که مریضی سخت میگیرن حتی اگر روحیه شون هم بالا باشه ؛ قطعا جیب خالیشون پاره پاره شون میکنه!

امروز حساب کتاب تغذیه ی مدرسه ی حنا و حسان و انجام دادم تقریبا دو تا با هم میشه هفته ایی یک میلیون و پانصد هزار تومان! دیگه حالی به آدم میمونه نه والا... احوالی به آدم میمونه؟ نه بِالا!

اصلا من ِ کارمند و چه به مدرسه ی غیرانتفاعی... دنبالِ حنا میرم مامانا همه داف ؛ با لندکروز و بنز و  بی ام و میان ! حالا من با چه ماشینی؟  اِل ممد😁😁 ... 

اعتماد بنفسم در یک لحظه فرو می پاشه هااااا...یعنی می پاچم...‌موندم تو این وضعیت اقتصادی اینا پول از کجا میارن خدایی؟ 

ما  تو لیگ دسته ۳ محلات... اونا  تو چمپیونزلیگ توپ میزنن! اصلا یه وضعی شده که نگو و نپرس!😬

این پست خانم موجا رو دیدم خواستم یک نکته هم من بهش اشاره کنم... تو رو خدا در خرید کفش دقت بیشتری کنید!

خیلی ها رو میشناسم سالی ۱۰ جفت کفش میخرند و همشون غیر برند و بی کیفیت و اصلا به پایِ خود رحم نمیکنن هیچ ؛ تازه آزارشم میدن!

خواهشا سالی یک یا دو جفت کفش بخرید ولی برند بپوشید؛ یا کفش با کیفیت و در خور و شأن پاهاتون انتخاب کنید؛ حقیقتا احترامِ پای مبارک خود را همواره حفظ کنید و بنده هم برای پاهاتون آرزوی سلامتی دارم

متهم به Foot fetish نشیم صلوات!

عرض کردم...‌ خیلی واضح هست... مَمه!

گفت: منحرفی دیگه... این شبیه چشمِ خیلی؟

گفتم: خیر داداش جان... اتفاقا تو هم میدونی شبیه ممه س؛ فقط میخواستی مطمئن بشی و دنبال تایید من بودی! پس سُس نگو داداچ ... درست گفتم؟  نامبرده سَری تکان دادو لبخندی زد و گفت : آری حق با توعه دنبال تایید تو بودم!

 لازم بذکر است بگویم: اگه کسی سوال کنه وبلاگ نویس خوب نام ببر ؟ به خودم می‌گیرم و خود را معرفی میکنم... نمی‌دونم پیر و واقع‌بین شدم یا اعتمادبه‌نفسم  زیاد شده ولی حرف دله خدایی!😃

معتقدم و باور درونیم اینه هر کسی وب واتوره رو ترک کنه  و دوستی چون من و از دست بدهد؛  خسر الدنیا و الاخره میشود و تامام!😏

پ.ن: بخاطر بارونی که دیشب زد هوا خنک شده! لذا در همین راستا صبح زود رفتم مغازه ی کافی چی آب نخود خوردم با چایی ناب ِ لاهیجان؛نوشابه دکوری بود نخوردم!

کلی زحمت میکشم از خوشگلیای خودم و شهرمون فیلم و عکس میگیرم براتون... جای تشکر هی بگید واتوره خود شیفته س... واتوره اِله بِله جیمبله! 

آخر یه روز بی واتوره میشید و میفهمید وجودم چه با برکت بوده و قدر ندونستید!

N73 با قیمت ۳۴۵ هزار تومان که در دهه ی ۸۰ مبلغ زیادی بود و خریدم و  حسابی از داشتنش خرکیف بودم!

سالها گذشته ولی من یادم نمیره این گوشی رو کلی خاطره ازش دارم... اولین عشق واقعیم رو با N73 تجربه کردم... خانم دکتری که دانشجوی دندان پزشکی بود هر روز صبح به این گوشی صبح بخیر میگفت و هر شب کلی sms بازی میکردیم و شب بخیر میگفتیم و ساعت ها با این موبایل تلفنی باهاش حرف میزدم!

چی شد یاد این افتادم ! این روزها خفن ترین گوشی اومده تو بازار یعنی  آیفون ۱۸

با قیمت هفتصد میلیون خورده ایی... درسته بعضی ها  این غول آیفون رو خریدند و تعدادشونم کم نیست! اما واقعا این  قیمت برا ایران و ایرانی انصافِ؟؟؟  گوشی فعلی همسر بنده آیفون ۱۵ هستش... چند روزه هی مرتب خودش و بهم میمالونه و عشوه میاد و ریشم و نوازش میکنه و میگه عزیزم تولدم ۱۲ دی هستش نمیخوای آیفون ۱۸ کادو بدی؟؟؟ گفتم: تا ۱۲ دی  قیمت آیفون ۱۸ با تغییرات دُلاری قطعا میشه یک میلیارد تومان! در ضمن اگر هفتصد و خورده ایی هم باشه باز کون من نیست بخرمش... گفت من که منصرف نمیشم فلذا به عشوه گری و اغوا گری  و دلبری خود ادامه میدم تا خود ۱۲ دی ؛ شاید فرجی شد!

همین بُعد مسافت با ماشین تقریبا ۳ دقیقه هستش!

اما مهرماه امسال بدجوری رو مُخ شده هم ساعت اداره ۸ صبح شده و هم مدارس لذا به شدت ترافیک سنگینه!

ماشاءالله  ایاب و  ذهاب همه ی دانش آموزا هم با سرویس هستش... کارمندا هم همینطور! کلا یه مُشت باسن فراخ دور هم جمع شدیم که حال پیاده روی نداریم!

دیس قدرتمند و شدید به فوریه ی سابق و ماهی فعلی تا تو باشی دیگه بدی شهر  و اُستان ما رو نگی! امروز صبح که تو ترافیک به زمین و زمان فحش میدادم یهویی یادِ طهرونی ها افتادم ... به خوم گفتم واتوره عزیز و گرامی و ایضا دوست داشتنی؛ کمی صبوری کن خواهشا...

 ما نهایت یک ربع تو ترافیک گیر کنیم ! اما واقعا تو این فصل بازگشایی مدارس چه میکنن پایتخت نشین ها با ترافیک و بُعد مسافتی که واقعا خیلی زیاده و خسته کننده!چقدر باید صبوری کنن این بندگان خدا و حالا یه تصادف ریزی هم بشه که کلا مخت به خاکِ عظما میره! 

در نتیجه طهرون اَخه! شمال عشقه!😎

چه کنیم الان؟ نریم سراغ استایل پاییزی آیا؟

شهر شما چطوره ؟ سرد شده؟ 

میشه استایل پاییزی زد یا نه؟؟؟

چرا تخمی تخیلی ؟ الان میگم!

۲ میلیون قسط بانک رسالت!

۲ میلیون قسط بانک ملت!

۲ میلیون و صد هزار تومان  قسط قرعه کشی خانوادگی!

۲ میلیون قسط بانک سپه!

۲ میلیون سیصد و هشتاد تومان پول برق منزل!

۲  میلیون و هشتصد تومان رادیات ماشین!

و از همه تخمی تر دعوا با ارباب رجوع! ملت به این واژه حساس شدند... تا گفتم سیستم قطعه ، ارباب رجوع نا محترم به پدر و مادر  و جد و آباء هر چی کارمند فحش و ناسزا داد!

منم عصبی شدم هولش دادم و از همینجا یک دعوای فیزیکی ۳۰ ثانیه ایی و پنج دقیقه فحش و فحش کشی شروع شد و اخرشم با وساطت همکارها کار با یک آشتی کنان ۱۰ دقیقه ایی خاتمه پیدا کرد!

لازم به ذکر است بگویم : ما کارمندها هم آدمیم بخدا رُبات نیستیم! درسته پشت میز نشستیم ولی از جنس شما مردم هستیم !

یه نگاه به مبالغ بالا بندازید ، بالای ۱۳ میلیون و خورده ایی در یک نصفِ روز از جیب مبارک  بنده خرج شد!

تازه هنوز روز تمام نشده و نصف دیگش مونده و  قطعا خرج های دیگه هم در کمین  جیبم نشستند!!

 همه ی این مجموعه اتفاقات باعث سر درد میگرنیم شد!

متن پیامی که  میخواستم به کافی چی بدهم...

"سُسکش هر چه سریعتر ۵۰ تومن و  برام بزن! سسکلک بازی رو کنار بگذار و آدم باش و گرنه در اسرع وقت به عقد خوار مادرت میاما"

آخرشم شماره کارت و مبلغ فوق و فرستادم!

طرف پیام داد... جاااااان! با منی! پول چی! حالت خوبه آقای واتوره!؟؟؟؟ چقدر بی ادبی!

هیچی دیگه فقط استیکر لبخند فرستادم و گفتم اشتباه شد شرمنده... 

طرف کی بود حالا؟ معاون یه اداره ی مهمی!😭

آبروم به خاک رفت!💩 ریدم بدم ریدم💩

۱- دوست عزیز = خیلی نفهمی!
۲- آدم حسابی = خیلی بی‌شخصیتی!
۳- مهندس = خیلی خنگی!
۴- دکتر = خیلی گیجی!
۵- دانشمند = خیلی بیشعوری!
۶- خوش‌تیپ = خیلی چِندشی!
۷- استاد = خیلی بیسوادی!

دقایقی غم و غصه ت بگذار کنار و با لبخند وارد شو!

مرد بودن فقط اونجاش که :
ماشینت خراب میشه کاپوت میدی بالا
الکی نگاش میکنی و نمیفهمی چیشده 🤣

یه جُک بگو بخندیم و تامام! هر کی جُک نگه خره!😁

پ.ن: گاهی فکر می‌کنم کافیست پنجره‌ای باز شود و نسیم آرامی از کنارم بگذرد تا تمام من را با خودش بردارد و جایی دور خیلی دور رهایم کند.

قیمت پراید ۱۱۱ مدل ۹۰ گرفتم شده ۶۰۰ میلیون تومان!

قرار بود امسال برا همسرم ماشین بخرم ولی اینقدر خودش و درگیر عمل  های گوناگون زیبایی کرد تقریبا پولهامون تموم شد و نمیرسه به خرید ماشین!

از طرفیم واقعا ۲ تا ماشین نیاز داریم، عیال درگیر کارهای خودش و منم شلوغی های روزانم گاهی به شدت زیاده که نمیتونم از ماشینم جدا بشم... وقتی تداخل پیدا میکنه کارهامون  به معنای واقعی  کلمه کلافه کننده میشه!

دیروز بهش گفتم با عمل هایی زیباییت تِر زدی به پروژه ی خرید ماشینت! لپم و کشید و بعد چند تا سیلی آروم بهم زد و  گفت : این اندام و این صورت همش برا توعه عزیزم فهمیدی!!؟

هیچی دیگه حرفی نداشتم بزنم! من فقط نگاه و تامام!

پ.ن: به نظرت سلیقه ی کدوم بلاگیگسیِ عزیز میتونه باشه؟؟؟

پ.ن: یک قاشق شکر، چای تلخ را شیرین می‌کند؛ اما اگر تمام قندان را در آن بریزی، دیگر چای نیست، چیزی شبیه پشیمانیِ داغ است...

+در زندگی هم حتی چیزهای خوب، اگر بی‌اندازه شوند، شکل آزار به خود می‌گیرند...
تعادل، هنرِ کم‌کردن از چیزهای دوست‌داشتنی‌ست...

لذا  دانش آموزان گرامی دهنتون سرویس ۹ ماه باید ۷ صبح بیدار باش بخورید و برید سراغ علم بیهوده و ساییده شدن!😃

اما خاطره روز اول مدرسه  واتوره در سال تحصیلی ۷۷؛۷۶

من کلا بچه ی آروم و عاقلی بودم و در عین حال به شدت لوس و تُخس بچه پرووو😁

واقعا باورش سخته مگه نه؟ یه کلاس اولی بره بالای صف و روبرویِ اون همه دانش آموز  آواز بخونه... 

هنوز قیافه ی متحیر و چشمای پر از سوال معلمین و مدیر و ناظم مدرسه جلو چشمامه ... سوال همه همین بود؟ چطور ممکنه یه بچه ی ۷ ساله اینقدر خدای اعتماد به سقف باشه و بیاد در روز اول مدرسه آواز بخونه!

و اینگونه بود واتوره از همان بدو ورود به عرصه ی کسب ِ علم زد به جاده خاکی و همواره شدم سرود خونِ مدرسه و منطقه و در حال پیچ دادن کلاس و...!

واتوره مورد علاقه ی تمامی معلمین پرورشی و بخاطر تنبلی مورد غضب همه ی معلمین خود!

پ.ن: تو هم  یه خاطره  از اول مهرت و بازگشایی مدارس بگو؟؟؟

و اینم آهنگِ استرس زای ماه مهر که دم به دیقه از tv پخش میشد و رسما دچار افسردگی مزمن میشدیم!

رییس ببخشید ؛ کارمندت کله نداره یکم کله خرابه...

جمله ی فوق الهام گرفته شده از آهنگ فوقِ سمی ذیل می باشد... دقیقه ی ۶:۲۸ آهنگ این افاضات رو فرمودند!

یه همکاری داریم رفته رو بازوش تَتَو کرده!

نوشته: عشق من you

گفتم : چرا you ؟

میگه: آخه شامل حال همه ی پارتنرهام میشه و دیگه نیاز نیست هی تَتو رو پاک کنم!

سوال: جز واتوره که جنتلمن هست و این وصله ها بهش نمی چسبه؛  بگو ببینم کدوم پسر در بلاگیگس ؛ بلاگفا، بیان؛ بلاگ اسکای و پلتفرم های مختلف از همه هَول تَره خدایی صادقانه جواب بده و اسم بوووگو!😁

+من قول میدم هیچ پسری ناراحت نمیشه!

بحمدالله امروز  یکی از رفقای صمیمی واتوره رییس و دوستان هم تفکر و هم تیمی من شدن جز معاونین و هیات رییسه!

و من هم شدم مدیر🥰

میتونید دیگه از این به بعد مدیر واتوره صدام کنید😄

خواب و از چشام گرفتند...

تا صبح استرس کذایی و کابوس...

امروز باید تموم بشه!

دعا کنید اون خبر خوبه رو ظهر اینجا بنویسم!

اینقدر دلم حموم میخواست یک ساعتی  حموم  بودم و با  آبِ  خیلی داغ خستگیم و بردم!

کلِ تایم حموم رو با صدای بلند آواز خوندم... یقینا  همسایگان محترم فحشمان دادند!😄 اینقدر خوندم و خوندم و یه آهنگی  که شعرشُ از نظر حفظ مشکل داشتم و کاملا مسلط شدم!

از همه ی مسئولین و ملت شریف و فهیم ایران بجهت مصرف بیهوده ی آب پوزش و طلب بخشش دارم!

پ.ن: راستی رفقا اگه میخواین همیشه خوشبو باشید این شامپو بدن و به شدت بهتون توصیه میکنم... ادکلنی برا خودش لامصب!

جوجه اُردک زشت!!!

یکی از دختران فامیل کسب و کاری راه انداخته و الان به عنوان ارباب رجوع اومد اداره...‌متولد۸۲  و بسیار بچه زرنگ و باهوش و تلاشگر می باشد!

وارد اتاقم شد گفتم: سلام ؛ به به ؛ جوجه اُردک زشت کجا اداره ی ما کجا؟

خندید گفت: آقا واتوره همه ما رو ول  کنن تو ول نمیکنی ها ؛ گفتم لقبت و ندوست؟ گفت: چرا؟ چون میفهمم الان قشنگم خوشحالم میکنه ولی از طرفیم من و یاد گذشته ی زشتوک طورم میندازه!

خلاصه سریعا کار جوجه اُردک زشت و انجام دادم و رفت!

پ.ن: واقعا این دختر در دوران بچگی خیلی زشت بود طوری که کسی دوسش نداشت و تو بازی راهش نمیدادن و با واسطه گری من نهایت اندکی بچه های دیگه به نامبرده مهربونی میکردند! اما الان دافی شده برا خودش... واقعا زیباست! روزگار چرخید و الان همه آرزو دارند این دختر فقط سلامشون علیک بگیره!

کلا ملت اینجوری هستیم درگیر ظاهر بینی و ندیدن باطن می باشیم  هر کیم میگه ظاهر مهم نیست گوه خورده و دروغ میگه!😁

پ.ن: مجید و دیدم امروز، اصلا اون آدم سابق نی!

گفتم چِت شده؟ روح شدی داداش؟ نیستی کلا؟؟

هیچی نگفت!

فحشش دادم!

انگار نه انگار... مجید دیگه اون مجید نیست!

چرا؟ نمیدونم! یعنی میدونماااا... ولی نمیخوام تعریف کنم!!!! این نیز بگذرد!

نهایتا هم مهریه به دلیل عدم تمکن آقا قسط بندی شده بود و هیچ مالی توقیف نشد ازش

حدود دو سال بعد بقیه خواهر برادر ها با مادره ساخت و پاخت کردن و با این یکی به اختلاف خوردن
مادرش هم رفت وکیل گرفت طرح دعوی خلع ید کرد =))
یعنی رفت دادگاه رای بگیره که آقا رو از خونه خودش که صوری و برای فرار از مهریه به نام مادرش کرده بود بندازن بیرون =))))

یعنی کارما و مادر طبیعت هم اون لحظه برگهاشون ریخت =)))

+بله بله رفیق بی کلک مادر =)))

(متن فوق برای یکی  از دوستان قدیمی بلاگفا می باشد که این روزها حسابی با پرونده های وکالتش  و خاطرات دادگاهش کیف میکنم!)

این روزها  تو بلاگیگس خانم آزیتا در حال گذاشتن  سفرنامه حج  و خاطراتش هست که خدایی بدجوری خوب می نویسه  و برام جالبه نوع نگاهش به این سفر معنوی...

توصیه میکنم حتما بخونید...

منم ۱۷ سالگی رفتم شبه جزیزه ی عربستان دیدم؛ مکه و مدینه و...  قبلا یه وبلاگ تو بلاگفا داشتم با اسم حَجی! و کل سفرم و نوشته بودم که متاسفانه پاک شد و هیچی ازش ندارم؛ منظورم اینه جزئیات سفر و فراموش کردم و یادم نی! و فقط،حسرتش مونده برام!

اما یه عکس از خودم هست و میگذارم ادامه ی مطلب شبیه جوجه طلبه ها بودم... هر کی خواست ببینه رمز تقاضا کنه گفتمان در خدمتم!

دوستانی که تمایل دارید عضو بشوید!

همیشه دوست داشتم مجری بشم که الحمدالله به لطف اعتماد مسئولین محترم این امر محقق شد!😊

همسایگان بلاگیگسی عزیز توجه فرمایید؛ همون طور که در خبرها شنیدید و مطلع هستید این روزها بلاگیگس جانِ ما حال خوبی نداره! خدا را شاهد میگیرم همه ی این چالش ها  فقط برای بقای بلاگرهای خوش فکر و حفظ قلم و ارج نهادن به نویسندگان سنتی می باشد...

فی الحال تصمیم بر آن شد با یک ایونت آنلاین که به صورت صندلی داغ قراره در تلگرام برگزار بشه استارت بزنیم؛ از همه ی دوستان خواهش میکنم تا روز شنبه  ساعت ۱۴ ظهر آیدی تلگرامتون ازطریق گفتمان  در اختیار بنده قرار بدهید تا شما رو در گروه صندلی داغ عضو کنم!

 میهمان این هفته ی صندلی داغ!

پ.ن: میدونی کلا دیدم عوض شد،یه زمانی دنبال عشق توی آدما بودم بعد دیدم اینطور نیست!
عشق،عشق همین لحظه‌است
همین چایی که میخوری!

پ.ن: دیدم‌نگاه های شیریش تمومی نداره لذا رفتم جلو!! سیگارم و از لبم برداشتم تو  گوشش گفتم: دنیا دور دودول تو نمی‌چرخه ما هم دودول داریم!

از نظر من کتاب خون باید ماهی دو تا کتاب بخونه...

به عبارتی سالی ۲۴ تا کتاب!

یعنی اگر واتوره از ۱۰ سالگی سالی ۲۴ تا کتاب میخوند تا به امروز  و این سن و سال میشد ۶۰۰ تا کتاب خوانده شده!

نه تنها ۶۰۰ تا کتاب نخوندم بلکه سالی ۱۲ تا کتاب یعنی به عبارتی ۳۰۰ تا کتاب هم تا به امروز نخوندم!

الان که قشنگ حساب میکنم تعدادش خیلی از این عددها کمتره! (پس  واتوره کتاب خون نیست)

فی الحال واتوره از شما سوال میکند با توجه به تعاریف بالا آیا شما کتاب خون هستید یا خیر؟؟؟

سوال دیگر  از عزیزان بلاگیگسی " هم اکنون چه کتابی در دست داری ومیخونی!؟

 پ.ن: بهانه ی این پست کتاب ذیل می باشد... حقیقتا کلی با این کتاب و خوندنش دارم حال میکنم" توصیه میکنم حتما بخونیدش... خیلی گشنگه!!!

خواهش واتوره ایی برا احیای وبلاگ هاتون!

چالش جمله سازی!  در ۷ کلمه "چون هفت عدد مقدسی هستش!(در یک خط هنرت و نشون بده)

با این کلمات جمله بسازید و اینجا  جمله ت رو کامنت کن! و بعد تو هم در وبلاگ خودت جملاتی رو انتخاب کن تا ما هم بیایم اونجا و جمله بسازیم برات!

(واتوره، فیل؛ کتاب، ساحل، زیتون،نجاری،پینوکیو)

هر چند دلم آرام نشده ولی به احترام عمو حیدر کارش و انجام دادم و تامام!

اما پیش میاد ارباب رجوع عوضی به گیر ِ آدم میخوره و واقعا مجبور میشم جوابش را جور دیگری بدهم !

هفته ی پیش ارباب رجوعی در ساعت غیر اداری بهم زنگ زد و خیلی قلدرمآبانه از من خواست که جناب فلانی تیک کلاس آموزشی سریع بزن ؛ من میخوام فقط کارم راه بیفته و کلاس حضوری رو نیام! حقیقتا اگر خواهش میکرد یا دلیلی می آورد برای غیبت طبق معمول قبول میکردم! چون طلبکار بود هر چه اصرار کرد قبول نکردم... تازه کلی پشت تلفن زر زر کرد و دعوا گرفت و من هم بیشتر مجاب شدم برای نه گفتن!

ارباب رجوع مذکور امروز آمد کلاس و نشست و از اول جلسه شروع کرد به نحوه ی برگزاری کلاس اعتراض کردن و یه جورایی نظم و بهم زد و آخرم با صدای نیمه بلند گفت: من ریدم به این کلاستون! باز من سکوت کرم و دم به نشنیدن زدم! اما همه رو سیستمی تایید کردم جز این ارباب رجوع لاشی!

جناب لاشی غروب زنگ زد... باز طلبکار و بی ادبانه گفت: مردتیکه حضور من و نزدی که... سریع تاییدش کن! 

گفتم: میای آزمون میدی فردا ؛ درساتم بخون تا تجدید نشی... انگاری آتیشش زده باشم ؛ شروع کرد فحش دادن... اخرش گفت دیه ی انسان چقدره مگه ؟میکشمت لهت میکنم !با ماشین زیرت میگیرم دیه هم پرت میکنم جلو خانواده ت... انگاری سگ مُرد!

از من چنین حرکتی بعیده ها... اما سعه صدر نشون دادم در کمال آرامش گفتم : فردا تشریف بیارید حضوری می بینمت که یهو زارت تلفن و قطع کرد!

الان عمو حیدر بهم زنگ زد... سن ۷۰ سال !کلا به من زنگ نمیزنه و خودش کارمند بازنشسته آبفا تهران بزرگ بود و آدم خاص ؛ درونگرا و تو لاک خودش هستش... شماره ش و دیدم متعجب شدم... عمو حیدر و تماس!؟؟؟؟

الو... سلام عمو حیدر خوبی؟ سلامتی؟ زن عمو خوبه؟

سلام واتوره جان / عمو جان ردیفی؟

آره عمو جان! چیزی شده زنگ زدی به برادر زاده ت؟!نا پرهیزی کردی از این کارها نمیکردی آخه؟!!!

گفت: راست میگی آخه دوستم آقای فلانی از من خواست که مشکلش و حل کنم... انگاری گره کورش و تو باید وا کنی!

دوست عمو کیه؟؟؟ همون ارباب رجوع لاشی!

گفتم عمو اون دوست شماس!؟؟؟ گفت: اره

گفتم: چی میخواید از من!؟؟؟

گفت: بخاطر منِ پیرمرد مشکلش و حل کن!

گفتم دوستت گفته چی به برادر زاده ت گفته؟ 

گفت نه چیزی نگفته!

شرح ماجرا رو  به عمو حیدر گفتم!

از پشت تلفن لرزش صداش و ناراحتیش و حس کردم... آخه رو فامیل تعصب داره... گفت فردا با هم میایم اداره به پات میفته و میگه غلط کردم!

گفتم: عمو جان لازم نیست همین که شما زنگ زدی حله! من انجام وظیفه میکنم فقط به احترام محاسن سفید شما... گفت بزرگواری میکنی ولی تایید نکن فردا میام... گفتم : چشم و سریع خداحافظی کرد و مکالمه تامام!

این پست نتیجه گیری نداره! ادامه ی ماجرا اگر عمو حیدر و دوستش اومدن پست میگذارم همین جا و اطلاع رسانی میکنم ...

پ.ن: دارید از این آدمهایِ عسلی؟ 

۱) ببخشید متاسفم.
۲) تقصیر من بود، دیگه تکرارش نمیکنم.
۳) برای جبرانش چه کاری میتوانم بکنم؟

اغلب ما بخش سوم را فراموش می کنیم!

ما هم از این میز فینگرفودهای جذاب  میتونیم برا تولدای خودمون و بچه ها بگذاریم ولی چون بازی برگشت داره و تو زمین حریف هیچ خبری نیست لذا از گذاشتن چنین میزی برای دوستان و خانواده معذوریم!

فیلم ذیل میز اجرا شده ی عیال برای مشتری پولدار!

چرا؟ چون قطعا جزء خوش تیپ ها و خوش چهره های اون زمان حساب نمی آمدم...

البته حالاشم همچین پُخی نیستماااا ولی قطعا الانم از عکس ادامه ی مطلب خیلی بهتره!

این شما و این  چالش یا ترند این روزهای اینستاگرام!

تا نشستم یه استکان چایی کمر باریک و یک عدد خرما دادند که داخلش گردو بود! نوش جان کردم!

اینقدر بهم چسبید این استکان چایی و این خرما که نگو و نپرس! چاییش واقعا عطر و طعم و رنگ ِ بی نظیری داشت! خرما و گردو هم  درجه یک و اعلاء بودش!

خستگیم حسابی رفت! 

اینقدر حال کردم که یه فاتحه ی تُپُل خوندم برا مرحومه! فکر کنم الان مرحومه از خوشحالی داره تو قبر بندری میزنه! چون قطعا همگی بعد خوردن چایی و خرما کیفشون کوک شد و فاتحه ی تُپُلی برای شادی روح مرحومه قرائت کردند!

لذا یه ایرانی و یک خارجی هدیه به شما عزیزانِ جان!

ابتدا ایرانی: "خداحافظ رفیق" ساخته سال ۱۳۵۰ ه.ش اثر اسفندیار منفرد زاده قطعا همتون این موسیقی ِ باحال رو شنیدید و حس نوستالژی براتون داره!

و حالا یک موسیقی فیلم خارجی؛  واقعا خیلی زیادن همشون  پشم ریزون و فاخر هستند؛  پس یک موسیقی میگذارم که باز به گوش همتون آشناس! اگر گفتی موسیقی کدوم فیلمه؟

اخه دیروز ۲۱ شهریور روز سینما بودش!!!

سینمایی که هر کسی به گونه ایی دوسش داره و ازش خاطره داره!کمتر کسی دیدم از فیلم و سینما بدش بیاد! مثلا خیلی ها فوتبال و دوست ندارند و حتی متنفرن ولی در مورد سینما و هنر هفتم این موضوع صدق نمیکنه!

به همین بهانه بیایم  بهترین فیلم هایی که دیدیم ایرانی و خارجی و  بهترین بازیگرهای زن و و مرد ایرانی وخارجی از نگاه و سلیقه ی خودت نام ببر! 

(کراش سینماییتم بگو)🤪 ایرانی وخارجی

از نگاه واتوره بهترین فیلم خارجی!

بنجامین باتن...

بهترین فیلم‌ ایرانی

بچه های آسمان

بهترین بازیگر  مرد خارجی

جیم کری

بهترین بازیگر مرد ایرانی

نوید محمد زاده

بهترین بازیگر زن خارجی

جنیفر لارنس

بهترین بازیگر زن ایرانی

فاطمه معتمد آریا

کراش خارجی واتوره

آنا د آرماس

کراش ایرانی واتوره

پریناز ایزد یار

اما  بعد پیاده شدن گزارش دادم و نوشتم بوی نامطبوعِ راننده و محیط داخلی خودرو!!!

حالا راننده خیر ِ سرش جوان بود... بابا جون عطر نزدن تو سرت بخوره ؛ لااقل لباست و بشور و حمام برو!  

پ.ن: خرج ماشینم ۱۰ میلیون تومان ... تعویض واترپمپ و یک سری قطعه ی دیگه که من سر در نیاوردم! ‏هر روز تعداد چیزهایی که باید باهاش کنار بیای به طرز خطرناکی بیشتر می‌شه...

۳ تا نفس عمیق میکشم و فحش نمیدم!

فقط آهنگ گوش بدیم و برینیم به این زندگی!😌

یَک سره قاروقور میکنه... نمیدونم‌ چشه؟!!!

صبحونم خوردمااااا ولی زبون نفهمه و دائم الصداست امروز!!!

باید خونه برم‌ از این ورزش ها به شکم مبارک بدم که دیگه وقت و بی وقت قاروقور نکنه!! تاثیر داره؟؟؟ فعکککک نکنم! آخه گیف نداشتم ؛ لذا فقط این گیف و گذاشتم که مثلا مربوط به پُست باشه!

پ.ن: امروز تو یه جمعی بودم  همه خر پول ؛ نه از این  پولدارهایِ تلاشگر... از این بابا پولدارها...صادقانه یه حرف بد تو دلم بهشون زدم دلم اندکی خُنُک شد!

واتوره‌ گویی: ‏شیرم دهنتون چرا همتون انقدر پولدارید!
 

اما خانم برگ کجایی که آمدم جهت انتقام... فکر کردی فقط خودتون نارنگی دارید... اینم نارنگی ما... عالی بودند خوشمزه و ملس رو به شیرین!

خانم برگ کدو هم دارید شما؟؟؟ ما که کدو داریم زیاد دلت بسوزه... میدونی که کدو سرشار از زینک هستش... انتقام سخت و گرفتم آیا؟ اینم کدوهای ما.‌..

پ.ن:دلخوشی شما چیه این روزها؟

من: تمام شدن شهریورِ کذایی و آمدن پاییز!

یعنی بازم پول خرج کردن!

یعنی حساب بانکی خالی شدن!

یعنی استرس و اضطراب و در نهایت دپرسی!

هعییییییی خِدا...ماشینکم جان ِمن خوب شو !

صدای میو میو گربه به گوشم رسید...

بی تفاوت ماشین و روشن کردم و رسیدم کنار دستگاه Atm ؛ کارت به کارتم انجام دادم ، باز اومدم سوار ماشین بشم مجدد صدای میو میو گربه شنیدم... دقت کردم دیدم عه صدا از تو ماشین من هستش... کاپوت  و باز کردم ... یه گربه ی سیاه با چشمانی سبز اون ته گیر کرده... یعنی اگر فنِ ماشین عمل می کرد... گربه سرش بریده میشده و دار فانی رو وداع میگفت... 

زنگ زدم ۱۲۵ گزارش دادم؛  گفت ماشین و بیار اینجا خودمون درش میاریم؛ گفتم : داداش فن بزنه این میمیره ها... گفت هوا خنک شده فن نمیزنه! سریع بیا...

گازش و دادم رفتم آتش نشانی و خلاصه پیشی نجات پیدا کرد!

اِمشب فیلم بی داد و دیدم...

«بی‌داد: روایت یک نسل، در جست‌وجوی صدا و هویت» 

تو خانوادتون زن  یا دختر خوش صدا داشتید؟ اصلا صدای خودت چطوریاس؟

من مادربزرگم صداش عالی بود و الان هم خواهرم بسیار صداش خوب و گوش نوازه!❤️

(الان یه سری تو دلشون میگن : این مردتیکه چه لاسویی هستش آدرس پیج همه رو داره)🤪

بیخیال این حرفهای مسخره و چرند! واتوره یک رو هست و صاف و بی ریا در حد زلال اَحکام؛  الحمدالله همه می شناسنش و اهل نقاب نیست!

القصه: امروز اداره نرفتم و در حال استراحتم و فردا و پس فردا هم که ما کارمندها تعطیلیم ... اُمیدوارم همچون یک پهلوان دلیر این ویروس منحوس رو ضربه فنی کنم! البته به دعای خیر شما هم نیازمندیم!

اما تا یادم نرفته تشکر کنم: از چند نفر بلاگفایی ها که چراغ خاموش اینجا رو میخونن و من نمیدونستم تا دیدم مریض شدم اونا هم از قافله ی بلاگیگسی ها جا نموندن و کلی پیگیر وضعیت جسمانی حقیر شدند که الله وکیلی  کیفم کوک شد... دَم همتون گرم!

اگر نامهربان بودیم و رفتیم...

شما با خانمان خود بمانید...

که ما برگ خزان بودیم و رفتیم!

پ.ن: بعله دوستان واتوره هم ویروسی شد!

اسهال...استفراغ! الان همتون خوابیدید و من خودمو بستم به عرق نعناع و...

دورهمی داشتند ؛ گویا در میهمانی همه شوهرها زنگ زدند و احوال پرسیدن؛ به جزء من!

بانو به همین جهت قهر کردند و من بخاطر اینکه از دلش در بیارم و آشتی کنه؛ این بزرگوار و براش خریدم!

واتوره جان بلا می سر! اولا لوس بازی رو کنار بگذار! همه که مامانت نیستند نازت و بخرن! پس برو حالت بکن لوس بازی هم ممنوع!

دوما تو اختلافات با دوستات دنبال مقصر نباش... 

کسی مقصر نیست؛  اگر خوب نگاه کنی یه جایی تو اولین اشتباه و کردی و باعث و بانی عکس العمل شدی ؛ پس سعی نکن خودت و تبرئه کنی...  بیشتر وقتها خِشت اول  تو کج گذاشتی و تا ثریا دیوارت کج چیده  شد و رفت بالا!

سوما تو رو خدا بیشتر به بابات زنگ بزن و پیشش برو تا اینقدر بهت نگن: بی تفاوت... چون هم من و هم خودت میدونی؛ تو نه بی رحمی؛  نه بی تفاوت ؛پس ادا تنگا رو در نیار و شل کن داداش👀

به رسم قدیم بلاگفا دعوت میکنم از ۳ تا بلاگر خوب و خوش قلم اینجا که در این چالش شرکت کنند!

۱_ جناب متین پسر با ادب بلاگیکس

۲_ خانم آزیتا قرتی ترین دختر بلاگیگس

۳_خانم گل گندم رفیق قدیمی بلاگفایی که تازه وارده!

🚨 شهر‌ ِ ما  یا ونیز؟!
بارش شدید باران، معابر شهرمون را به رودخانه تبدیل کرد؛
و مردم ماندند که چتر بردارند یا جلیقه 
نجات! 🌊

حالمون گرفته شد... یعنی یه ورزش کردن برامون مونده بود که اینم به لطف مسئولین نامحترم اَزمون گرفته شد!

آمدم خونه! تنهام ... حموم رفتم... یه نگاه کردم به قابمله ی روی گاز... آخ جون شام چی داریم؟ بادکوبه!

اولین بار سال ۸۰ عروسی آبجیم بادکوبه خوردم!

الحق والانصاف هنوزم هنوزه بادکوبه جزء دوست داشتنی های واتوره حساب میاد... جاتون خالی نوش شد!

واتوره از اون آدماییه که اگه پنج دقیقه کسی بهش توجه نکنه، احتمالاً سیستم داخلیش هشدار می‌ده: 

«ارتباط با مخاطب قطع شد!» 😄

باید یکی قربون‌صدقه‌اش بره، یکی کامنت بذاره، یکی بگه خوش‌قلمی، یکی بگه مهربونی، یکی بگه دمت گرم…

 خلاصه سکوت برای واتوره بیشتر شبیه قطعی سراسری اینترنته تا آرامش! 😂

این پلاکارد هم تقدیم به همه‌ی عزیزانی که شبانه‌روز در حال تأمین سهمیه‌ی توجه، محبت و کامنت ایشان هستند.

دقیقا روبروم‌ نشسته الان  ؛ مثل گاو  همه چی رو داره می بلعه! لقمه هاشم اندازه ی چیزِ خره! 

شمردم لقمه هاش رو... این سیزدهمین لقمه ایی که خورده ؛ بعد میگه: اشتها ندارم!

منتظرم فقط یک بار دیگه بگه اشتها ندارم تا به هفت روش سامورایی بِرینم بهش!🧘

گفتم: مگه خودت ماشین نداری؟

گفت: آخه شیشه ی ماشین تو دودیه!

هیچی خیلی شیک و مجلسی به مقام ِرفیعِ ماشین کِشی نائل آمدم!

پ.ن: ولی یادت باشه ، قلبی که همیشه می‌فهمه و درک می‌کنه ، خسته هم می‌شه.:)

لذا امروز همین یک‌‌ پست و میگذارم و سعی میکنم همتون و بخونم کامنت گذار خوبی باشم!

پ.ن: نیاز دارم یکی بیاد اینقد بخندونتم که فکم درد بگیره:)

باید به روزی یک پست قناعت کنم!

‏متأسفانه باید به اطلاعتون برسونم که هیچ کاری از هیچکس بعید نیست!
مطلب ظاهرا ساده است ولی وحشتناکه...

سوال: مهربون ترین بلاگر بلاگیگس کیه؟

به نظر من: نسیم کمالی

تو هم‌ نظرت شفاف بگو!