همه اذعان داریم که این روزها بلاگیگس با خداحافظیِ بعضی دوستان دهه ی پنجاه و شصت و هفتادی خیلی  بی نمک شده و نمیشه این موضوع رو کتمان کرد!

این مطلب خدای نکرده توهین به دهه ی هشتادی و نودی ها نیست؛ این بندگان خدا خیلی فهمیده و درست حسابی هستند؛ ولی متاسفانه آدمهایی با تیپ فکری  من اصلا حرف مشترکی با بچه های این سن و سال ندارند! 

تو واقعیت هم همینه ها... همین کافه چی که رفیق جینگِ منه، متولد ۵۱ هستش! در کل رفیق کوچیک تر از خودم ندارم، رنج سنی  رفقای من ۱۳۶۹ شروع میشه تا ۱۳۵۱! نمیدونم شما هم اینجوری هستید یا خیر ولی واتوره این شکلیِ!!!

القصه: اُمیدوارم دوستان دهه ی  پنجاهی و شصتی و   هفتادی از خر شیطون پیاده بشن و برگردن به آغوش گرم وبلاگ نویسی...

چون معتقدم این رفقا آبروی محله بودند! بدون حضور این دوستان نه خانه ها نور داره نه محله  ی ما صفایی داره... لذا بر خود واجب میدانم و از همه ی این خانمها و آقایون مذکور عاجزانه خواهش میکنم برگردند به خانه تا ما از وجودِ پر از مِهرشون بهره مند بشویم!