همه‌ی آدما صبورن اما این صبر یه حد و اندازه‌ ای داره ؛ زیاد که یکی رو بخوای امتحان کنی این صبر تموم میشه و طرف کلِ احساساتش رو میذاره تو چمدونش و خیلی آروم بدونِ اینکه بفهمی ازت دور میشه و میره...

 یجورایی مثل موقعی که حواست نیست و تو لیوان بیشتر از گنجایشش آب میریزی و آب سرازیر میشه و اون آب رو که دوباره نمیتونی برگردونی تو لیوان ، میتونی؟ نه.

 پس حواست به حد و اندازه‌ هر چیزی باشه...

پ.ن: واتوره تنهاست!(گردان تک نفره)