یه چیز جالبی درباره بعضی آدم‌ ها وجود داره اینه که وقتی بهشون خوبی میکنی دوستت دارن. تا وقتی براشون وقت میذاری ، مهمی. تا وقتی کوتاه میای آدم فهمیده‌ای اما کافیه یه بار خودت رو انتخاب کنی ؛ یه بار بگی نه ؛ یه بار خسته بشی از اینکه همیشه تو درک کنی و همیشه تو ببخشی ؛ اون موقع تازه چهره‌ی واقعیشون رو میبینی. بعضی آدم‌ ها هیچوقت عاشق خودت نبودن ؛ عاشق نسخه ‌ای از تو بودن که به نفعشون بود و وقتی دیگه اون آدم سابق نباشی ، طوری ازت فاصله میگیرن که انگار تمام خوبی ‌هات رو فراموش کردن. بعضی آدما وقتی از زندگیت میرن ، چیزی رو ازت کم نمیکنن ؛ فقط ثابت میکنن که از اول هم جایی تو زندگیت نداشتن.



پ.ن: این پست مخاطب خاص ندارد کلی عرض کردم!