‏یه سری غم‌ها وجود دارن که نه گفتنی نه نوشتنی. نمیشه جایی درباره‌اش بنویسی از حجمش کم کنی ، نمیشه پیش کسی به زبون بیاریش قلبت رو سبک‌ تر کنی. یه سری غم‌ هارو فقط باید با خودت اینور اونور حمل کنی ، به مرور بهش خو بگیری و با اون حجم از اندوه به زندگی ادامه بدی...

پ.ن: دیروز به دوستی قول دادم اینجا فحش ننویسم... اما چه کنم فقط فحشِ که میتونه جانِ کلمه رو برسونه؛ باید اضافه کنم مجبوریم حتی غمهامون هم ب چپمون بگیریم! میدانی چرا؟ ‏تنها چپ به درد بخور، تخم چپه! تواناییش زیاده در حمل مصائب😉