صبح روز تاسوعای امروز یه گوشه ایی بودم تو صحن حیاط مسجد ؛ دیدم خانواده ی (الف.ن)  سر قبرش هستند و دارن گریه میکنن...  لازم بذکر است بگویم فردی که بالا سر قبرش گریه میکردند اصلا آدم خوب و مثبتی نبود تازه مردم آزار هم بودش!

حالا میگم اونا خانواده ش بودند؛ طبیعی هست گریه کردناشون اما در کمال تعجب دیدم  و شنیدم چند نفر کنارم دارن از اون فرد متوفی تعریف و تمجید میکنند خیلی متحیر شدم بقول معروف شاخ در آوردم... تازه به منم گفتند بریم براش فاتحه بخونیم و منم بر خلاف میل باطنی قبول کردم و رفتیم حمد و سوره ایی برای شادروان خوانیدم!

پ.ن در هنگام فاتحه فرستادن به فکر فرو رفتم  و به این نتیجه رسیدم که مرگ آدم‌ها رو بلافاصله دوست داشتنی تر میکنه!

در حـیرتم از مـرام ایـن مـردم پـست

                   این طائفه زنده کش مرده پرست

 


ᅟ